Levenssnipperdagen

De bel.
Moeizaam sta ik op en loop met m’n rollator naar de de voordeur. Het is de postbode. ‘Bent u mevrouw Bloem?’ Ik knik en hij geeft mij een pakje. Ik bedank hem en schuifel weer terug naar de huiskamer. Aanvankelijk wilde ik geen gebruik maken van een rollator. Maar nadat ik languit ben gevallen en mijn heup heb gebroken ben ik voorzichtiger geworden. Uiteraard niet alle dagen. Als de ochtendstijfheid en pijn wat afzakt duw ik de rollator uit het oog. Ontkenning? Welnee, het oog wil ook wat. Ik bevind mij in het lichaam van een gezonde dertigjarige vrouw. Een gevoel van totale vrijheid stroomt door mijn lichaam. In kleermakerszit scheur ik ongeremd het pakje open. Een creditcard, horloge en kaart met de tekst: Lieve Bloem, een horloge en vrijheid om zeven levenssnipperdagen te leven.
Je hoeft geen verantwoording af te leggen. Geniet!

Bewogen doe ik het glanzende juweeltje om mijn pols. De secondewijzer tikt enthousiast. Het is zaterdagochtend tien uur. Ik besluit tot een grote APK. Vliegensvlug grabbel ik mijn kleding van de stoel en ga naar de douche. M’n haar in een staart, een beetje lippenstift en ik hol de trap en ga naar buiten. Ik ga een salon binnen waar ik een totale metamorfose onderga.
M’n nagels krijgen een nieuw jasje. Zowel van m’n handen als m’n teennagels. Ik krijg de vraag of ik er een kleurtje op wil. Ik kies voor blozend rood. De kapster een leuke vlotte vrouw met trendy kapsel, van ik schat mijn leeftijd, vraagt vrolijk of ze de vrije hand krijgt. Doe eens gek. Ik geef haar groen licht voor een nieuw trendy kapsel. Boven de salon is een kledingzaak uitsluitend bestemd voor een iets bredere beurs. Toegegeven, tevens gespecialiseerd voor vrouwen met iets bredere heupen.
Ze verkopen alles wat bij mijn Metamorfose past. De eerste dag eindig ik in de bar van het Hilton in Amsterdam. Ik dans, flaneer langs tafels richting de bar. Een brok puur natuur vangt mijn blik en zorgt voor een blos op mijn wangen.

Met een glimlach val ik in slaap. De volgende dagen wil ik dagelijks iets ondernemen. Ik boek een trip naar de zon. Maandag vlieg ik naar Tunesië. Ik wil paragliden, waterskiën, parachutespringen en dansen aan zee. Iedere dag kies ik een uitdaging. Ik drink het uitzicht met volle teugen op wetende dat het eenmalig is. Op een dik matras geniet ik van de palmen en het ruisen van de zee. Meerdere keren ren ik de zee in. Gretig vervul ik mijn wensen. Ik voel totale vrijheid. De volgende dag maak ik een excursie en ervaar gevoelens of ik in een paradijs ben. De dansvloer laat mij lichtvoetig de sfeer proeven van even weg zijn.
Is dit het ultieme vakantiegeluk?
Ik voel mij als een ontpopte vlinder en drink het leven. Kolder. Ik zuip het leven op.
De week glipt als los zand door mijn vingers. Ik heb mij volledig los weten te maken van mijn lichaam. Ik bestel een taxi, ren er heen omdat mijn gevoel, dat dwars door alle verboden paden, meester van mij maakt. Na een vlucht terug naar Nederland laat ik mij door een taxi thuis afzetten. Het is inmiddels donker als ik naar binnen sluip. Ik kruip naast mijn man en leg het horloge en creditcard op mijn nachtkastje.
Mijn horloge geeft aan dat ik nog een paar uurtjes tijd heb.
Het is opnieuw zaterdag. Mijn man is nog in dromenland. Na 40 jaar is hij nog steeds de man van mijn dromen. Mijn lichaam trekt enorm veel aandacht. De bel gaat. Ik spring niet uit bed maar ik kruip eruit. Door wat gezondheidsklachten zit ik gevangen in een trage jas. Moeizaam sta ik op en schuifel met het horloge en de creditcard naar de deur. Iedere stap geeft pijn door mijn lichaam. Het kost moeite om de trap af te gaan. Dezelfde man die mij vorige week levensnipperdagen kwam brengen kijkt mij aan. Hij neemt de creditcard aan en zegt dat ik het horloge mag houden. Met lieve groeten van zijn opdrachtgever. Van wie? Hij schudt zijn hoofd en loopt snel weg.
Moeizaam ga ik terug naar bed. Meneer Bloem schuift naar me toe en fluistert: ‘genoten? Dacht je echt dat je mij door en door kende? Nu nooit meer zeggen dat cadeautjes niet mijn ding is.’
‘Wat ben ik toch een rijke meid. Amen!