imageHet klinkt wel. Bloems blog. Vele blogs rollen dagelijks voorbij. Via Facebook, Twitter, LinkedIn en Instagram. Schrijvers bloggen over schrijven. Tante Annie over haar exotische parelkatten. De buurman blogt over zijn postzegelverzameling. Een van mijn twaalf zwagers over zijn vakanties, waar hij met zijn inruilscharreltje naartoe reist. De reistijden, data van vertrek en thuiskomst, de vlieguren, met welke maatschappij hij vliegt. Hoeveel minuten vertraging hij had. Het hotel, hoeveel sterren, de harde matrassen etc. Zeg Bloem, maak je punt.
Goed, bij deze laat ik, chaoot Bloem de hele wereld weten dat ik aandacht ga stoppen in het bloggen. Men neme een grijsblauwe hoekbank met lounge, een enthousiaste vrouw, een zomers bloemetjesjurk, een iPad, en een Latte. Ach, en een irritant klein koekje. De overgang. Een vleugje Miracle. Als ik volgende week, dankzij dit blog, 50.000 wisselende contacten heb, mail ik naar Lancôme en bied ik mijzelf aan om reclame voor ze te makem. Wat staat mij te doen? Eerst uitvogelen voor welke doelgroep ik wil schrijven. Mensen met pijn en beperkingen? Of voor mensen die zorgen voor iemand met chronische pijn?
De mantelzorgers. Gezellig idee. Zo origineel. Ik zit in een fase, dat mijn lijf flinke bonje met me maakt. Ik kan er dus over meepraten, en meneer Bloem kreukelt er ook rustig op los. Samen slepen we de premie van onze uitgeklede ziektekostenverzekering eruit.

Zal ik schrijven hoe het is, pijn hebben en toch wat van het leven maken? Of, hoe ik na jarenlang mijn neus stoten, daar weinig van geleerd heb en weer te hard heb gereden in mijn booster. Jawel, door rood licht. Geduld? Afwezig. Of zal ik …Waar zijn die jaren gebleven, Bloem? Eerst handelen, vervolgens nadenken en, indien het echt nodig was, las je de spelregels. Begin.

Corina Bloem 😘

 

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *