Gast column


 

 

img_3970
Barkruk gedachtenspinsels

Ik kom graag en met regelmaat in mijn stamcafé “Nonsense”. De plek waar bij uitstek van tijd tot
tijd gezwetst mag worden. Mijn persoonlijke kijk hierop: “Zwets, maar wel met mate.”
Het heerlijk zwammen kent zijn grenzen, hebben de jaren mij laten weten. Vroeger niet. In mijn jonge jaren kon ik er geen genoeg van krijgen en mijn vrienden deden er vrolijk aan mee.
Zo deed de verdenking, dat mijn toenmalige vriendin niet meer van me hield, omdat
ze geen strakke korte rokjes meer aan wilde doen, het altijd goed bij de meeste andere meisjes.
Zij wandelden bij het eerst volgende bezoek aan het café kort en strak gerokt naar binnen.

Er is inmiddels heel wat water door de Amstel gegaan en die nonchalante houding van “het is allemaal maar een lolletje,” heb ik toch los moeten laten. Ik denk dat het “slappe geouwehoer” nu meer is overgegaan in ironie, desondanks zwets ik nog steeds, edoch met mate.
Het heeft een functie. Het is in wezen geen nutteloos verschijnsel.
Mijn milde gezwam werkt in zekere zin ontspannend.
Het staat voor: je niet te druk maken over de dagelijkse beslommeringen. Maar het is als gebak, lekker en luchtig, krijg je er echter teveel van dan dreigt je misselijk te worden.

Waar het wel toe kan lijden? Barkruk wijsheid. Ik grossier er in.
Naast mij zat een oude Amsterdammer met zijn doorleefd en gegroefd gezicht wat scheef op zijn barkruk. Er hing een, mij niet vreemd geurtje van een good old scotch whiskey om hem heen.
Hij vertelde mij dat hij bij de vergrijzende massa behoort en dat ouder worden leuke kanten heeft.

Hoewel het is ook duidelijk, dat mijn lijf een beperkte gebruiksduur heeft.
Daar valt weinig aan te doen. Het valt me de laatste jaren op, dat zoveel van mijn
gezondheidsproblemen niet door ouderdom, maar door onze omgeving worden veroorzaakt.

Ongezond voedsel, ongezonde lucht, ziekte door elektromagnetische straling/electrosmog, gsm, umts, dect, wifi, bluetooth en te veel verontreiniging. Je kunt er oud mee worden, zeggen ze, maar ik heb ondertussen reuma door slecht eten en drinken in mijn onbezonnen jeugdjaren. RSI, op z’n Hollands een muisarm.

Omdat computers ook niet erg gezond zijn heb ik nu ook een lichte vorm van Parkinson, die trilziekte. Niet omdat dat erfelijk is of ik toevallig besmet zou zijn op een reis in den vreemde, maar omdat de amalgaam (kwik) uit m’n vullingen me langzaam vergiftigt.
Milieuziektes dus, maar wat heb ik aan die wijsheid, m’n oude tandarts wist ook niet beter, melk en kaas moest, maar veel mensen blijken er allergisch voor te zijn. Fruit zit vol suiker, wat is dan gezond leven?
Ik probeer er nog wat aan te doen, gebruik geneesmiddelen maar ervaar vooral dat statistiek niet meer om cijfertjes gaat, maar dat ik zelf een stukje statistiek ben.
Jammer, zegt de politiek en de medische wereld dan, leer er maar mee leven!
Dat gaat mij prima af. Gewoon wekelijks even naar “Nonsense”.

Robert André


19 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  1. Mooie collumn. ?? Leuk geschreven.

    Groeten van een hele oude vrouw?, die tijdens het koken op Latijns Amerikaanse muziek danste. Yeaaah

  2. Oei!
    Deze is recht voor z’n raap.
    Je hebt gelijk, Robert. Het is een zorgelijke tijd.
    Hopelijk gebruiken we allemaal ons verstand, wanneer we in het stemhokje staan.

    Maar … wel stemmen.

  3. ???? Nienke, gefeliciteerd met je mooie column en met je twee nieuwe boeken.

    Samen is kiezen voor hoop en harmonieuze verstandhoudingen.

  4. Wat een mooie column Nienke.
    Hoop en vertrouwen, de brandstof van de vrede.
    Laten we blijven hopen en 2017 met vertrouwen tegemoet zien.

  5. Roely Bakker, Tja Huizing en Opa IJsbeer, dank jullie wel voor de leuke reactie op mijn Column!
    Voor jullie ook fijne feestdagen en een gezond en positef 2017

    Robert André

  6. Duidelijke column. Het is logisch dat buitenlanders moeite hebben om onze taal te leren.
    Veel Nederlanders weten ook niet of iets met een t, d of dt moet. Voor de uitspraak
    maakt het niet uit.

  7. Niets verkeerd met deze column, toch?
    Mijn armen zijn te kort om de kleine letters in ‘De Grote Van Dale’ te onderscheiden.
    Zo jammer dat je ze niet, zoals op de laptop, kunt vergroten. Die letters bedoel ik.
    Mijn armen zouden maar in de weg gaan zitten wanneer ze vergroot werden.

    Mooi stukje Robert André.
    Wat een geluksvogel ben je, dat je op Bloem’s site mag publiceren.

  8. Als ik mijn vergroot glas in mijn verkleinde hand houd en mijn speurneus uit de achterzak haal, kom ik tot verrassende uitspraken.
    Zo verkeer ik al jaren niet meer en toch hanteer ik soms een brede rode viltstift. Mankeert daar iets aan?
    Ach stukjesschrijver deze reagluurder hoopt vaker iets van u te lezen. Ook al is het niet de ‘bloemige’ taal van de site-eigenaar. Haar hoop ik volgend jaar toch een keer op of voor (omdat haar zoiets fysiek beter past) een podium te treffen.