Gast column


img_4037

Nienke Pool studeerde geschiedenis en besloot vier jaar geleden om een YA boek te schrijven met de Griekse mythologie als basis. Dit jaar debuteerde ze met Falco en de gestolen Stympha’s. Vandaag blikt ze terug op een enerverend maar prachtig en succesvol debuutjaar.

Moordvogels als metgezel

Het hele jaar hollen we van hot naar her. Buiten adem vliegen we als een kip zonder kop door de dagen heen. We gunnen ons geen tijd om te genieten van datgene dat werkelijk belangrijk voor ons is. We hebben constant haast omdat het volgende doel behaald moet worden, een target gehaald dient te worden of we hollen eenvoudigweg omdat we standaard onze agenda’s overvol proppen met futiliteiten. We rennen alsof de Dood in eigen persoon ons op de hielen zit.

Het hele jaar, behalve nu.
Tussen Kerst en Oude en Nieuw gunnen we onszelf vaak een moment van reflectie en rust. Ineens vragen we ons af: heeft het afgelopen jaar gebracht wat we ervan hadden gehoopt? Hadden we stiekem op meer gerekend of overheerst toch wel de dankbaarheid?

Als ik naar de wereld kijk, kan ik alleen maar zeggen dat het een shitjaar was. Mondiaal is het een erger zooitje dan 365 dagen geleden. Aanslagen en haat brengen een onveilig gevoel. Dit nare gevoel is haast onmerkbaar onze huiskamers binnengeslopen en heeft beslag gelegd op ons hart. Ineens was het er. We kunnen er niet langer omheen; angst beheerst onze gedachten. Angst die bij velen helaas is omgeslagen in haat.
Toch wil ik het hier niet met u over hebben.
Vandaag permitteer ik het me om ietwat egoïstisch te zijn en uitsluitend terug te kijken op mijn eigen jaar.

Hoe was 2016 van en voor Nienke?

img_4036

Nou, ik kan niet anders zeggen dan dat het een topjaar is geweest. 2016 heeft me meer gebracht dan ik vorig jaar onder de kerstboom heb gewenst. Mijn debuut Falco en de gestolen Stympha’s is bijzonder goed ontvangen. Mensen vinden het een spannend en fantasievol boek en waarderen het met 4-5 sterren. Via de moeders weet Falco de weg naar de jeugd te vinden. Het einde voor Falco is nog lang niet in zicht. Dat stemt mij gelukkig.
Volgend jaar belooft ook een mooi jaar te worden. Mijn Chinese kinderboek Yin en Yang komt uit. Prachtig geïllustreerd! Ja, ik ben een gelukkig mens.

Natuurlijk voelt het vreemd om te midden van zware tijden zo gelukkig te zijn. Mag dat wel? Of is het juist goed om even weg te dromen in een wereld vol met moordvogels en gemene volkeren die de jonge held voortstuwen in zijn avontuur? In mijn wereld staat Falco als een kleine David te vechten tegen Goliath. Een steentje gooien zoals David deed, is helaas niet genoeg en Falco kan het niet alleen. Hij moet samenwerken om te overwinnen. Want samen sta je sterk en ben je nooit alleen.

Is Falco een metafoor geworden? Staan mijn moordvogels symbool voor al het kwade of stralen zij juist de hoop uit in deze bange tijden?
Ik ga het u niet vertellen. Ik kijk vooruit naar 2017 en hoop dat volgend jaar weer veel mensen gaan genieten van Falco en zijn spannende avontuur.

Hoop doet leven. En hoop heb ik in overvloed.


19 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  1. Mooie collumn. ?? Leuk geschreven.

    Groeten van een hele oude vrouw?, die tijdens het koken op Latijns Amerikaanse muziek danste. Yeaaah

  2. Oei!
    Deze is recht voor z’n raap.
    Je hebt gelijk, Robert. Het is een zorgelijke tijd.
    Hopelijk gebruiken we allemaal ons verstand, wanneer we in het stemhokje staan.

    Maar … wel stemmen.

  3. ???? Nienke, gefeliciteerd met je mooie column en met je twee nieuwe boeken.

    Samen is kiezen voor hoop en harmonieuze verstandhoudingen.

  4. Wat een mooie column Nienke.
    Hoop en vertrouwen, de brandstof van de vrede.
    Laten we blijven hopen en 2017 met vertrouwen tegemoet zien.

  5. Roely Bakker, Tja Huizing en Opa IJsbeer, dank jullie wel voor de leuke reactie op mijn Column!
    Voor jullie ook fijne feestdagen en een gezond en positef 2017

    Robert André

  6. Duidelijke column. Het is logisch dat buitenlanders moeite hebben om onze taal te leren.
    Veel Nederlanders weten ook niet of iets met een t, d of dt moet. Voor de uitspraak
    maakt het niet uit.

  7. Niets verkeerd met deze column, toch?
    Mijn armen zijn te kort om de kleine letters in ‘De Grote Van Dale’ te onderscheiden.
    Zo jammer dat je ze niet, zoals op de laptop, kunt vergroten. Die letters bedoel ik.
    Mijn armen zouden maar in de weg gaan zitten wanneer ze vergroot werden.

    Mooi stukje Robert André.
    Wat een geluksvogel ben je, dat je op Bloem’s site mag publiceren.

  8. Als ik mijn vergroot glas in mijn verkleinde hand houd en mijn speurneus uit de achterzak haal, kom ik tot verrassende uitspraken.
    Zo verkeer ik al jaren niet meer en toch hanteer ik soms een brede rode viltstift. Mankeert daar iets aan?
    Ach stukjesschrijver deze reagluurder hoopt vaker iets van u te lezen. Ook al is het niet de ‘bloemige’ taal van de site-eigenaar. Haar hoop ik volgend jaar toch een keer op of voor (omdat haar zoiets fysiek beter past) een podium te treffen.