Oude verhaaltjes

 

Dromen!

Ik droom er wel eens van om iets te ondernemen zonder daar de rekening van te krijgen. Na een avondje Sara Kroos in schouwburg ‘Het Park’ in Hoorn, bezocht ik samen met mijn drie schrijfvriendinnen, Roely, Mathilde en Tja, de kroeg Charlies in Hoorn. Na iets te diep in het glaasje te hebben gekeken  kwam de rekening. Dit keer betaalde Tja. Iedere maand gaan we on the move en we betalen om beurten de gemaakte kosten. De andere rekening van de volgende dagen lag in het verschiet. Mijn lijf is over de datum. Vrienden van mijn dochter Susan hadden haar appjes gestuurd, dat ik eruit zag als haar zuster. Aldus een app-je van onze dochter, waarin ze tevens vroeg. ‘Wat heb je er allemaal weer uitgekraamd?’ Hopelijk heb je normaal gedaan?’ Ooit was er een tijd, dat onze kinderen mij wakker maakten, nu is het andersom, het was verdorie zeven uur. Haar berichtje deed mij toch glimlachen. Lopen als een bejaarde gaat dus prima samen met het uiterlijk van een ‘jonge’ oma aan de buitenkant. 

Mijn lijf is verdoofd want na drie borrels val ik snel opnieuw in slaap. De bel gaat. Richard Geer komt mij halen op zijn witte paard. Als een jonge deerne spring ik bij hem achterop en samen galoppeerden we naar het strand van Bergen aan Zee. Heerlijk soezerig liggen we tegen elkaar aan. Er staat een zacht briesje en Richard legt liefdevol zijn jas om mijn schouders. Zijn armen, nee beter gezegd, zijn prachtige diep mokka kleurige ogen houden mij pas echt op temperatuur. De wonderschone zon komt op. De door Richard  meegebrachte fles whiskey en twee glazen maken ons samenzijn tot een complete liefdevolle scène uit een romantische film. Ik, Julia Robberts met prachtige krullen, in plaats van dat overleden touw op mijn hoofd, heb de hoofdrol samen met mijn gedroomde held. 

Opeens zien we beide twee vertrapte smoezelige gympen staan. Heel even gaf het de nodige onrust. Hoe heet die leugenaar ook alweer? Nou ja, hij dus. Hij zit toch vast in Peru? Zou meneer Bloem achter ons aan zijn gereden, die jaloerse slet? Zit hij ons te begluren en twijfelt hij wat hij kan doen met mij en Richard ? Straks maakt hij mijn droomman koud en sleept hem in het bootje van mijn zwager Willem-Jan en dumpt hem in zee. Mijn duizend gedachten duikelen kort over elkaar heen. De Whiskey vervaagt mijn gedachten. Richard en ik verdrinken in elkaar. (Laat mij maar even.)

Vlak voordat ik met mijn lover een liefdesbaby wil verwekken, voel ik een warme hand in mijn nek waardoor ik word gestoord. Even was ik de weg kwijt en zei…: ‘Lieve lieve Richard ?’
Ik open mijn ogen en oeps, weg was Richard, ik kijk in de met wallen behangen ogen van m’n eigen meneer Bloem. Gelukkig maar. Ik rook uit mijn straatje, mijn deodorant was overleden en mijn wallen haalden mij ook niet echt op. Ik leek bij lange na niet meer op de zuster van onze dochter. Ik bewoog ‘iets’ trager dan mijn overleden oma. Dit was de echte rekening van mijn avondje stappen. Maar ach, mijn dromen? Daar blijf iedereen vanaf. Alleen nog een belletje naar mijn boze dochter. Voor ik een tirade kreeg over mijn gedrag stelde ik haar gerust en zei: ‘Het enige wat ik eruit heb gekraamd is dat ze jou voor de grap moesten appen met de vraag of jij een oudere zus hebt.

Corina Bloem 🌷

P.s. ‘Zeg schat, zal ik het woordje slet wijzigen?’
Meneer Bloem: ‘Welnee, ik vind het grappig!’
 


Levenssnipperdagen

De bel.
Moeizaam sta ik op en loop met m’n rollator naar de de voordeur. Het is de postbode. ‘Bent u mevrouw Bloem?’ Ik knik en hij geeft mij een pakje. Ik bedank hem en schuifel weer terug naar de huiskamer. Aanvankelijk wilde ik geen gebruik maken van een rollator. Maar nadat ik languit ben gevallen en mijn heup heb gebroken ben ik voorzichtiger geworden. Uiteraard niet alle dagen.

Als de ochtendstijfheid en pijn wat afzakt duw ik de rollator uit het oog. Ontkenning? Welnee, het oog wil ook wat. Ik bevind mij in het lichaam van een gezonde dertigjarige vrouw. Een gevoel van totale vrijheid stroomt door mijn lichaam. In kleermakerszit scheur ik ongeremd het pakje open. Een creditcard, horloge en kaart met de tekst: Lieve Bloem, een horloge en vrijheid om zeven levenssnipperdagen te leven.
Je hoeft geen verantwoording af te leggen. Geniet!

Bewogen doe ik het glanzende juweeltje om mijn pols. De secondewijzer tikt enthousiast. Het is zaterdagochtend tien uur. Ik besluit tot een grote APK. Vliegensvlug grabbel ik mijn kleding van de stoel en ga naar de douche. M’n haar in een staart, een beetje lippenstift en ik hol de trap af en ga naar buiten. Ik ga een salon binnen waar ik een totale metamorfose onderga.
M’n nagels krijgen een nieuw jasje. Zowel van m’n handen als m’n tenen. Ik krijg de vraag of ik er een kleurtje op wil. Ik kies voor blozend rood. De kapster een leuke vlotte vrouw met een trendy kapsel, van ik schat mijn leeftijd, vraagt vrolijk of ze de vrije hand krijgt. Doe eens gek. Ik geef haar groen licht voor een nieuw trendy kapsel. Boven de salon is een kledingzaak uitsluitend bestemd voor een iets bredere beurs. Toegegeven, tevens gespecialiseerd voor vrouwen met iets bredere heupen.
Ze verkopen alles wat bij mijn metamorfose past. De eerste dag eindig ik in de bar van het Hilton in Amsterdam. Ik dans, flaneer langs tafels richting de bar. Een brok puur natuur vangt mijn blik en zorgt voor een blos op mijn wangen.

Met een glimlach val ik in slaap. De volgende dagen besluit ik dagelijks iets te ondernemen. Ik boek een trip naar de zon. Maandag vlieg ik naar Tunesië. Ik wil paragliden, waterskiën, parachutespringen en dansen aan zee. Iedere dag kies ik een uitdaging. Ik drink het uitzicht met volle teugen op wetende dat het eenmalig is. Op een dik matras geniet ik van de palmen en het ruisen van de zee. Meerdere keren ren ik de zee in. Gretig vervul ik mijn wensen. Ik voel totale vrijheid. De volgende dag maak ik een excursie en ervaar gevoelens alsof ik in een paradijs ben. De dansvloer laat mij lichtvoetig de sfeer proeven van even weg zijn.
Is dit het ultieme vakantiegeluk?
Ik voel mij als een ontpopte vlinder en drink het leven. Kolder. Ik zuip het leven op.
De week glipt als los zand door mijn vingers. Ik heb mij volledig los weten te maken van mijn lichaam. Ik bestel een taxi, ren erheen omdat mijn gevoel, dat dwars door alle verboden paden heengaat, meester van mij maakt. Na de vlucht terug naar Nederland laat ik mij door een taxi thuis afzetten. Het is inmiddels donker als ik naar binnen sluip. Ik kruip naast mijn man en leg het horloge en creditcard op mijn nachtkastje.
Mijn horloge geeft aan dat ik nog een paar uurtjes tijd heb.
Het is weer zaterdag. Mijn man is nog in dromenland. Na 40 jaar is hij nog steeds de man van mijn dromen. Mijn lichaam trekt enorm veel aandacht. De bel gaat. Ik spring niet uit bed maar ik kruip eruit. Door wat gezondheidsklachten zit ik gevangen in een trage jas. Moeizaam sta ik op en schuifel met het horloge en de creditcard naar de deur. Iedere stap geeft pijn door mijn lichaam. Het kost moeite om de trap af te gaan. Dezelfde man die mij vorige week levensnipperdagen kwam brengen kijkt mij aan. Hij neemt de creditcard aan en zegt dat ik het horloge mag houden. Met lieve groeten van zijn opdrachtgever.        ‘Wie is dat?’ Hij schudt zijn hoofd en loopt snel weg.
Moeizaam ga ik terug naar bed. Meneer Bloem schuift naar me toe en fluistert: ‘Genoten? Dacht je echt dat je mij door en door kende? Nu nooit meer zeggen dat cadeautjes geven niet mijn ding is.’
‘Wat ben ik toch een rijke meid. Amen!’